In deze veertigdagentijd of lijdenstijd schrijven we korte teksten bij een schilderij van Olga Streutker. In de Bethlehemkerk hangen zeven schilderijen uit haar serie ‘De lijdensweg van Christus’. Deze week ‘Jezus wordt bespot’. In de hand zijn de doornen al zichtbaar. Ik stel mij voor wat er zou gebeuren met die hand als ik word bespot. Bal ik mijn vuist en dringen de doorns zich door mijn huid? Beantwoord ik de spot of blijf ik stil?
Bespot worden
Ik luister naar de verhalen van kinderen die gepest worden of werden. De meesten laten het over zich heenkomen. Ze keren uit zichzelf ‘de andere wang’ toe. Ze vechten niet. Niet vocaal, niet met de vuist. Ze weten dat ze het gevecht zullen verliezen, dat de spot zal erger worden.
Bespotten
Waar iemand bespot wordt, is er ook iemand die spot. Ik merk dat ik mij moeilijk in die persoon kan verplaatsen. En toch, uit wanhoop doen mensen rare dingen.
Kijk maar naar de verbale agressie tegen mensen in een uniform. Werkers in de zorg. Mensen maken zich zorgen over zichzelf of over hun naaste. Ze hebben het gevoel dat niet de beste zorg wordt geleverd. Een gesprek escaleert met soms dramatische gevolgen. Ik kan mij de wanhoop voorstellen, maar van het gedrag begrijp ik niets. Welke kortsluiting gebeurt daar?
Haan
Zoals gezegd, bewust iemand bespotten zal ik niet snel doen. Hoewel, misschien moet ik het Paasverhaal alvast verder lezen. Petrus zal driemaal een haan horen kraaien. Hij ontkent een volger van Jezus te zijn.
De mens belooft het goede te doen, maar dat mislukt soms. Je kwam voor een vreedzaam protest, maar staat opeens toch dingen te roepen of met een steen in je hand. Voor de rechter ontken je niet wat je hebt gedaan. Je stamelt alleen dat je het normaal nooit doet. Dat klopt, maar de groepsdruk bleek te groot. En zo sta je opeens niet meer aan de zijlijn, maar ben je deelnemer in het bespotten.