In deze veertigdagentijd of lijdenstijd schrijven we korte teksten bij een schilderij van Olga Streutker. In de Bethlehemkerk hangen zeven schilderijen uit haar serie ‘De lijdensweg van Christus’. Deze week: het dragen van het kruis.
Hand
Een hand en – nauwelijks zichtbaar – een deel van een kruis.
Van wie is die hand?
Van Jezus?
Van mij?
Van een mens die mij dierbaar is?
Alle kracht lijkt al uit de hand weggevloeid.
Er is alleen nog maar pijn. Verdriet en verlatenheid, eindeloze verlatenheid.
Kruis
Wij zijn zo gewend geraakt aan het kruis.
We zien het in de kerken, op kerktorens. Als logo van humanitaire en liefdadigheidsinstellingen. Als attribuut in ‘The Passion’, het jaarlijks terugkerende spektakel. We dragen het als sieraad.
Maar het lijden, het gruwelijke lijden dat verbonden is met het kruis, het lijkt niet meer door te dringen.
En toch… elke dag worden er mensen gekruisigd.
Worden mensen, van hun menselijkheid beroofd.
Slachtoffers van geweld, van haat, van machtswellust.
En toch … elke dag, ook in eigen kring, dragen mensen een kruis.
Wijzelf of de mens die ons dierbaar is.
We zien het. Vaak machteloos.
Een hand en – nauwelijks zichtbaar – een deel van een kruis.
Of is die hand van Simon van Cyrene?
De man die gedwongen is het kruis van Jezus te dragen.
Een vreemde. Waar zijn de leerlingen van Jezus?
Waar ben ik?
We kunnen het kruis van de ander niet dragen.
We kunnen een eindje meelopen met de ander.
En wie weet, het lijden zo enigszins verlichten, draaglijk maken.
Zo ogen, hart en handen van de Eeuwige zijn.