Op deze Stille Zaterdag, de vooravond van Paasmorgen kijken we naar het laatste beeld uit de kruiswegstatie van Olga Streutker: de opstanding
“Hij is niet hier…hij gaat u vóór naar Galilea, –
dáár zult u hem zien”.
De duisternis is geweken.
Het donker heeft plaatsgemaakt voor het licht.
Hand
En de hand,
die verkrampte, tot vuist gebalde hand is geopend.
Nog is de wond zichtbaar.
De pijn daar.
Vandaag zegt die hand: het kwaad, het verraad, de onvrede van de schreeuwende menigte, de spot, het onrecht en het geweld,
ze hebben niet het laatste woord.
Vingers
De vingers wijzen, ze wijzen niet omhoog,
Ze wijzen niet naar de hemel,
niet naar iets wat oneindig ver,
onoverbrugbaar ver van ons verwijderd is.
Ze wijzen naar iets wat nog niet zichtbaar is.
Wat zich nog aan ons zicht onttrekt, maar wat er wel is.
Ik volg de vingers die wijzen…
Naar wie of wat wijzen ze?
Ik kijk en ik zie de mensen om me heen,
in de straten van de stad, op het scherm:
mannen, vrouwen en kinderen,
ieder met zijn eigen juk, zijn lasten, zijn vermoeidheid, zijn ziekte en zorgen.
Ik zie ze, de ontrechten, de slachtoffers van bruut geweld, van onze onverschilligheid, onze lafheid, ons zwijgen.
Gelaat
Ja daar, daar in het gelaat van die ander,
die man, die vrouw, dat kind
daar zie ik het gelaat van de Opgestane.
Ontwaar ik de hoop op een wereld van vrede en gerechtigheid,
van liefde en van onderling vertrouwen.
Pasen
Nee, het kwaad heeft niet het laatste woord.
Kan niet, mag niet het laatste woord hebben.
In deze veertigdagentijd of lijdenstijd lieten Dieuwertje Zantingh en Annechien Cevaal zich inspireren door de kruiswegstatie van Olga Streutker. Deze bijdrage is de laatste uit de serie.
In de Bethlehemkerk hangen zeven schilderijen uit haar serie ‘De lijdensweg van Christus’. Bekijk alle bijdragen. Lees het interview met de zus van Olaf Streutker.